v1

"Vastelaoved in aauw Vlijmen"

door A. van Zon

v1
Op den zes en twintigste van sprokkelmaond in ’t jaar 1903, mee nun echte auwverwetse wenter. Wier Aant van Driekskes dur de kwaoi haand geraokt. Ge moet dè eiges mer es mee maoke, es ge pas getrouwd zet. Op nun aoved dè Aant op de geut was, komt daor vur d’r eige ogen ne pad dur ’t gutgat naor binne gekrope. Tinus, heure meens, eene van goeje komaaf, was op nun draf naor Aoike de Belèzer gelope, mer hoe dikkels Aoike ook over den aongaank kwaam, ’t hielp gen steek. ;t wier ne slameur, wor ’t end nie van te zien waar….’t Huske van Aant en Tinus stoon in de Achterstraot. In die zelfde Achterstraot stonne ook de “Vijf hoeve” kaaste van huize, eigelijk te mooi vue nun boer. Saome mee ’t laand dè bij de hoeve hurde. Noemde ze dè daor kortene “De Vijfhoeve” Es ge nou goed kekt, dan kunde nog twee van die vijf hoeve kinne. ’t Zen dè huis van Harrie Verboord, aon ’t martveld en ’t huis van Van Bijnen, ’n bietje wijer naor  ’t Oste toe. Nou ik ’t toch over de Vijfhoeve heb, moe’k oe goed inprente dè die huis alle vijf gezet zen krek naor den grote braand van Vlijmen in 1746. Es ge daor dan ’t huiske van Aante tussen zaagt staon, dan leek ’t meer op nun strooi opper dan op ’n huis. Ge hoft nie laank van memorie te zijn. Om te snappe dè dè huskein nun erremoeijige tijd gezet waar. En omdetter gen fondement onder zaat, zakte ’t nao we jaore mee de gebonte en al zeu scheef es dieje toren in Itaolië. Ge kwaamt dur de vurdeur in de goeje kaomer, dur ’t zijdeurke op de geut en dur ’t staldeurke bij de verrekes. Op nun hoop mee zooje op’t aachterhuis stoon ne geit aon ’n eind touw. In de goeikaomer lage rooj plevuis . , op de geut z’n sort straotkaaie en op d’n stal nun èrde bojum. ’t Vurhuis was van stene gezet, ijselstintjes noemde ze die ’t aachterhuis van ne wegjt. Des gevlochte baandhout, afgesmèrd mee kalk en koeiestront. Den drinkput buite was ok van stene, vruger was ie van hout gewist. Alleenig dun haol boven de put was van zwaor eikehout gemaokt en hajjet al di jaore uitgehaauwe. Alle jaors moes Tinus de rattegaote in ’t strooje dak van z’n huske dichtmaoke: mee d’n leste baomes vong ie nog een aauw rat mee drie jong. Nou kunde we deenke dè Aant un vuil wefke waar, mèr dan slaode de plaank toch wijd mis. D’r ware nur mer wennig, die alle weke de blauw hordekes van de raome bunde, alle weke de klompen mee scherp zaand schuurde, en zeker moeste ze mee un lempke gaon zuuke, die vur den ète d’r haande waaste. Es ze de aaier bij de hinne uitgehaold haaj, waaste ze  nog d’r haand. De geburen laachte d’r mee, t’waar echt een pront frammes. Dè koonde aon alles in de goejkamer wel zien. Kek mèr is efkes naor ’t koper van de bronolielaamp. Neeje dè is echt waor daor konde oe ège in spiegele. Vrijdags was Aant den hele dag in bezoelie, ze poetste en vègde of de konegin eiges moest kome. Zeu gaauw es ze d’èrrepel mee de waoterbui op haaj liep ze naor ’t zaandhok en dan maokte ze van dè witzaand tiereletijntjes op de rooi plevuis. Mee dun leste hoogtijdag deen ze zaand in ’n puntbuiltje en daarmee tekende ze nun ujjevaor op de plevuis, want keider han ze nog gineen. Dan moeste daor die zwaor hoekkast zien staon , waor ’t brèkwerk en ’t een en aander in stoon. Op die hoekkast stonne drie stullepe mee de heilige femielie er onder. Ne keer haaj de Pestoor gezeet Äant egge ooit die hoekkast  eweg doet, dan moete me toch es waorschouwe: die kaast is gemaokt van echt waogeschot “wes dè dan vur spul?” vroeg Aant. En torn ’t pestoor amaol utgeleed haaj, zee Aant Es dè dan z’n sterk hout is dan deenk dek er nun hondewaoge van laot maoke. In nun aandere hoek van de goejkamer stoon ’t èteskèsje daor wier ’t brood en de eiges gekorringde böter in bewaordd sjuust ook de drinkkomme mer gin bröplaank. Want Aant seen ’t brood alty tegen durre scholk, onder  in ’n laoike lage de vurrek, de lepels en ’t brödmes. Noot van ze lèveliet ze ’t brödmes  op taofel ligge, want bij hullie thuis was daor ne keer den bliksem op gekletterd. In ’t kammenet laag ’t goej goed heel schön nève mekaore. Ne lap ellegoed laagter boven op vur ’t geval ester versleld moest worre. Ze han nun hele schöne schouw in d’r huske, helemaol van blauw tegeltjes, en op de schouw stöne zes echte aauw borde.,pèrskleurige. Die ha Tinus vurrig joar op ’t erfhuis van Robbekes Bartje gekocht. In den hoek van de schouw stoon ’n houtkiest, er boven op laag ’n kat te slaopen. On den aandere kaant van de schouw hing ’t vuurgetuig  en daor onder stond den doofpot. Tegen de muur stoon ’n miraokels schöne gietijzeren schouwplaot: De Emmausgangers beelde die uit. De mulder5 van ’t durp hatter oot al geld vur gebooje  mer Tinus seen: Neeje e knie mer kan betaolen , zumme nog wel een zien. Aon een van de schouwstijlen hong ne paoternoster en ’n steene pijp. Ge koont zien dè Tinus ’t vuur pas aon gestaoken hâ want de tintelton en de kempstoskes lage nog aon de kaant, den blaosbalg van ’t zelfde. Aant stiet ’t dûrke van de betstee open. En meens we zaag ze er toch uit, mee d’r slaopmutske,op leek ze nog bleker es aanders. D’r tes waor d’r snuifdoos in zaat hong aon ne roestige spijker boven de voetenplaank van de bedstee. Op die voetenplaank staon‘ne wekker  en de pispot. Krek es alle aader boerkes ha Tinus mee deze gorjuse harde wènterdérrepel onder in de bedstee gedouwd en rondomheen strooi gezet.Wel hadie un gaotje opengelaote net grot genög om de ratte klim in te zette.Want hadie gezeet es de errepel van ’t jaor bevrieze, dan ligge wij aon de strojzak vastgevroren, ik geleuf nie dese me van ’t jaor kulle. Aant hâ’t echt nie breed, nou toch zeker nie, nou ze mee vastelaoved ziek in de bedstee laag. Tinus zee ze, ge moet merregevruug mer naor de urste mis gaon om egge dan truug zetmoete zelf mar we oliesaus maoke en de errepel schelle, ge vat mar een stuk ut de kuip en dè bakte zelf mar, want ik vuul goed, dek toch nie utterweeg za kunne. Zo gezegt zo gedaon. S’Zondags saagtemiddags gong Tinu naor ’t virtiguregebed en vandaoruit was ie gaauw efkes bij de Herberg van Den Auwe Eupijl binnegelope Twwe hatie er aachterovergegote  en mee nun haost liep ie over de vonder naor huis. Laoter zeentie det ie er bekaant nie weg kos kome zeu plezierig es ’t er waar.Aantnou moete is efkes goed lüstere we gon eiges hier in huis vastelaved haauwe. Ge zet wel nie krek goed mer ’t is eigelijk schaand. Dâ z’n jong wijf mè de vastelaved op bed lee. Ik gao vur jou spekkoek bakke. ’t Moet eerlijk gezeed wörre , ze ware een bietje aon de rostige kaant mer d’r zaat meer spek in es boekendèmel. Ze han d’r saome goed van gegete en toen Tinus in de schouw nog twee greukte korste viet, deen Aant al ‘n bietje laache. Hier Aant vur te man ene en egge die op het zit er teminste nun bojem in oewe maog. Tinus meens we hedde me toch goed bedocht, Ik zè d’r eerlijk van bekome Dè konde echt aon Aant zien ok. Mer zo es alle frollie is es ze ’n ver van de lippen kunnenblaoze, moeten ze ridderen.  De spekkoek dè gong nogal Tinus  mer ’t bèkske was meer sekraai es koffie. Daor stukt Tinus z’n eige op, vat zunne snotlap, draait die es ne stierevechter om zunne nek. En daor zeentie me toch tege Aante, Gij, ik zal jou wel es efkes van die spookerij afhellepe en veul bèter es ’t Aoike geleerd hè. Mî ne raam gong Tinus naor ’t verrekeskot, en onder ’n haffel strooi  vietie \n kruik snèvel. En toen recht naor de bedstee toe. Mèr Tinus hedde doar ök al vur gezürgd?. Daor zo’k nog nie opgedocht hebbe.

A.v. Zon

Terug naar boven

v1

 

  • Pagina's

  •