Oopaas pèpke

speer           


Hij zaat lörkend on z’n pèpke,
bij et kribke van pepier,
Èn zaag det daglicht,
hil gestaog ,verdween van hier.

Hij dòcht , òn zen zeuve kènder,
Waor gin man van was gewist.
Zon ze’m hillemol vergeete????
Kerst was vur hullie toch ôk un fist!!

Hij dòcht on z’n vèèf kenèntjes,
Dietie zelluf heej opgefòkt
En z’n vrouwke daogs tevêûre,
meej veul zörrug hà klòrgemòkt .

Hij ziese wir ammol vur’t kribke staon,
’t prikkelt èfkes in z’n ôôge,
jao hij’s èfkes ongedaon.

Mar daander week ist nuuwjaor,
Dan zulle ze der toch wel zèèn,
Om un goej nuuw jaor te wènse,
Ôk al isser gin kenèèn.

Naa zulle ze zeeker toch wel koome,
Dè doen ze immers èllek jaor,
Vur ieder klèènkèènd leej int schöfke,
Dan al lang un kwartje klaor.

Z’n ôôge begiene al te glaanze,
Hij genieter naaw al van,
En begient te knikkebolle,
Drôômend van ’t hêele span.

De kènder van z’n zoons en dòchters,
Zietie in ’n lange rij,
Êen vur êen d’r kwartjes haole,
Hij’s gelukkig, intèns blij.

Zôo vèntem de zuster smèèreges,
Meej z’n pèpke in z’n haand,
De kwartjes ligge nog in’t schöfke,
Oopaas pèèp is opgebraand.

Ton van Berkel


                       


speer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Pagina's

  •