v1

"Jeugd verhalen"

door Luc Alosery

Photobucket
 

v1

                                              Vakantie

t waar hartje zoomer net vur de groote schoolvakaansie mar ‘t waar bekaant donker om half drie s’middags omdèt er n flinke bui boóve ‘t durp hong. De règen tikte fel teege ‘t raom en ge hûrde het giere van den  wend zelfs binnen in het kleine klaslokaal van de laogereschool aan ‘t Kromstraatje in ‘t Brabantse Vlijmen. De mïster  Frans Ploegmakers (’t Sepke) dee  de lichten aon in de klas omdè zoals ie zei hij de kènder dan beter kon zien. Hij zei ‘t jammer te vende dat zij mèrge  vakaansie kreege omdè hij de kender dan voor lange tijd nie zou zien en hij ze toch wel zou missen. Innens was er een felle bliksemschicht en mee daorop een flinke donderslaag. Iedereen schrok zuneige lam behalve Hennie Slingerbeen (Hennie van Liempt), die riep gelijk “ik dînk da gij ’n bietje liegt mïster want onze lieve heer was ’t er nie mee eens zo agge heurde. Iedereen schoot in de laach zelfs de mîster en we  waare de schrik van de harde donderslag wèr te boven. Ik hoop zei ’t Sepke dat gullie goed op zult paasse en gèn rottighed uithaold  in de vakaansie, en ik hoop da gullie mooi weer zult hebben, want dan hè ik dat öok. De schoolbel klonk en iedereen ging zo snel mogelijk naor buiten eindelijk vakaansie!!!! Op het schoolplein spraken enkele goej vrienden aaf dè zij de volgende mèrge om 10 uur in de kuil aon den dijk zouwe zijn en dat ze dan de polder in gingen naar de Zwarte brug (Venkantbrug). Na nog efkes wat gekletst te hebben ging Luc Alosery (Luc van Teer van Lien Hol) op huis aon want het was best nog een eindje loope. Luc liep altijd via de Heistraot langs de dikke Marie en kriest den dorre naar de spoorwegovergang  bij Jan van de  Schèle Loel dan bij Bertus de Potter rechts aaf de Pruik in (klein steegje) en zo naor  huis op de Burgemîster van de Ventraat. Hier woonde hij mee z’n auwelui en zijn bruur Ad en zusje Riek in een noodwoning Die kort na de tweedewereldoorlog wiere gebouwd omdètter veel huizen kapot waare gegaon dur oorlogsgeweld de noodwoningen waren gemaokt van gevlochten matten Afgesmèrd mee cement. Als het s'wènters vroor dan stoon ‘t ijs binnen op de slaapkaomermuren. Maar vur oons waar ‘t een villa. In de zelfde straat woonde enkele jongens die veul met melkaar optrokken, Hans Wolfs (Hans van ’t zwart Hanneke) Henk Parijs (Henk de Kin) en Pierre Herman (Pierre Koek). Dan was er ô Henk Kolen (Henk Den Blauwe) nog die woonde op de Haai (Parallelweg) dicht bij ’t station en de gruunteveiling. Gezamenlijk gingen wij dan meestal naar de Heidijk waar aan het spoor een heel groot en diep gat was waorin wij altijd voetbalden. Wij noemden ons voetbalstation natuurlijk “de Kuil”. Dit was dus bij uitstek de plaots waor wij verzamelden als we weer eens op pad gingen Hennie slingerbeen en Bennie van Trui de Loer en Dre de Stoker kwamen uit de Eekerlaarlaan en Bert Meesters (Bert van Piet van Miekes) en Jan de Vaan (Jan van Anna de zak) kwaomen van de Heidijk. Wij hoorde de kerkklok slaon en wiesen dat wij oons moesten haoste omdè over enkele minuten de trein naor Den Bosch langs zou koome en wij moesten oons spijkers en braajnaalden die we thuis geleend han nog op de rails legge, want door het gewicht van de trein werden de spijkers en braajnaalden geperst tot mooie zwaorden en dolken. Bij de zwarte brug aongekomen leene wij alles klaar en gingen onder aon de brug in de Galmgaoten zitten waachte tot de trein voorbei was. Nao enkele minuten werd het geluid van de trein steeds harder en ging langzaam over in een donderend geraos als hij over de brug ree dè was een aangstig moment maor dat durfde ge natuurlijk niet te bekennen aan oe maotjes. Toen de trein voorbij waar renden we naor boven de spoordijk op en zochten naor oons zojuist gesmeejen schatten. Er zaten ‘n paor heel mooie bij maor er waare er ôk een paor verdweene en dè waar minder leuk natuurlijk, maor daor stoone wij niet lang bij stil en wij smeejen snel aandere plannen want den dag waar nog lang. Omdè het toch vakaansie waar en ôk nog eens heel lekker weer gingen de jongens in onderbroek zwimmen in het gewèrke (een breed gedeelte van de Bosche sloot) aan de kaog van Jan de Peekop.  Gelukkig waar ‘t daor nie al te diep dus kon iedereen het waoter in ook zij die nie konne zwimmen. Natuurlijk  wij han ‘t grootste plezier totdat er ineens een gevloek en getier hoorbaor wier waorvan de kaauw rillingen ons over oons lijf liepe. In de verte kwaam Jan de Peekop aan gestûrmd met een eind hout bij um en hij kwaam met rassé schreejen Vloekend naderbij. Wij vlogen alle kaante uit totdat de Slingerbeen riep “naar deze kaant van de sloot dan kan hij oons nie vatte. Iedereen ging snel aon de overkaant van de kaog staon en laachte de tierende Peekop hartelijk ût. Nu de lol er af waar gongen wij terug naor de brug om in de galmgaoten een vuurke te maoke om onze onderbroeken te drûgen zodat ze thuis niet wiesen dat wij gezwomme han. Toen ik laot in de middag thuis kwaam vroeg oons moeder of ik vuurke gestookt hâ?, natuurlijk ontkende ik dat en vroeg waorom ze dat vroeg? Ge stinkt een uur in de wend naor de rook daorom vraag ik dè ge bent zeker wir de polder in gewist snotjong  en in de sloot gevallen zeker, vandaog of mèrge nimt politie van Der Zanden jou nog mee en dan gaode gij naor ’t spinne huis op waoter en brood, en dan zal de wel aanders piepen kwaajjong dat ge bent en zo mopperde ze nog efkes deur, maor ze mende ‘r natuurlijk niks van. Na het avond eten mochten wij altijd nog efkes naar buite om te speulen maar omdat ‘ nu vakaansie waar mochten wij wat langer buiten blijven. Wij gingen dan piepmuize (verstoppertje) speulen op de Haai (Parallelweg) Dat was altijd spannend omdat daor het station waar en daor stoone altijd wagons met koole of met pulp (veevoer) of rieten maande voor Verboort in die wagons konde heel goed wegkruipen ook al moog dâ niet natuurlijk maor ja ge moet toch iets zeene wij dan. Op ‘n keer zaat Henk den blauwe in zonne wagon toen er inins geroepen wier” weg wezen peliesie”. Iedereen ging vlug van t station af, mar Den Blauwe kon nie op tijd uit de wagon koóme waarin hij verstopt waar en bleef dus stillekes zitten. Politie agent van der Zande kwaam rustig aongefietst maar haj den Blauwe hûren roepen dè hij bleef zitten en hij ging bij die wagon staon waor den blauwe in zaat en zee toen nogal hard. daolijk komt de extra trein en dan gaon al dees wagons rechtstreeks zonder te stoppen naor Duitsland toe, ik hoop dè ter niemand mèr de wagons zit want uit Duitsland komt niemand teruug die laoten oe in de mijn werken tot ge dood gaot. Inins klonk het vanuit de wagon Help, Help haol me hieruit ik wil nie naar Duitsland in de mijn werken want dat maag ik nie van oons ma. Den Blauwe schreeuwde het uit van de schrik en wier in z’n kraog gegreepe dur van der Zanden. o een kleine reprimande (bureau halt was er nog niet) kon den blauwe weer gaon mar van der Zande zee ik haauw jou in de gaote Blauwe denkt daor aon. Vur oons waar de lol er vanaaf en wij gingen wir op huis aon.

v1

Terug naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Pagina's

  •